I tu i tam....Y aqui y alla: Monastyr Agapia

Jedziemy do słynnego monastyru w Agapii, pewnie już blisko, bo spotykamy mniszki kroczące ulicą.

Monastyr Agapia jest żeńskim klasztorem, mieszka w nim okolo 500 mniszek, został założony w połowie XVII wieku.

Vamos al famoso monasterio de Agapia, la presencia de monjas en la calle nos hace pensar que estamos cerca.

El monasterio de Agapia es el convento femenino, vive en el cerca de 500 religiosas. Fue fundado en la mitad del siglo XVII.

Dojeżdżamy i dochodzimy do bram klasztoru. no i zaczyna sie zachwyt , bo jak inaczej,..spokój, cisza, kwiaty, ogród, ładne zabudowania, biel ścian, czysciutko, kolorowo, wszystko wypielęgnowane aż do bólu...

Llegamos , traspasamos las puertas de convento e inmediatemente me embeleso...la tranquilidad, el silencio, flores, jardines, bonita arquitectura, paredes impecablemente blancas, rodeados del colorido de variada vegetación, todo cuidado al extremos inimaginables.

W centrum zabudowań cerkiew pod wezwaniem Archaniołów: św. Michała i św. Gabriela, we wnętrzu, obrazy wtedy bardzo młodego Nicolae Grigorescu, głównego przedstawiciela narodowej szkoły malarstwa rumuńskiego. w klasztorze namalował swoje pierwsze obrazy mając zaledwie 20 lat, już wtedy wykazał się wielkim talentem.

En el centro de complejo monasterial se eleva la iglesia dedicada a los Arcángeles San Miguel y San Gabriel, en el interior se encuentra el gran tesoro, los primeros cuadros religiosos de joven Nicolae Grigorescu, los ha realizado cuando apenas tuvo 20 años, llegó ocupar el lugar del mas importante representante de la escuela rumana de la pintura moderna.

Snuję się po przestrzeniach klasztornych, absolutny relaks i próba wczucia się w taki sposób na
życie.
Camino por los espacios del convento relajada al máximo, trato de imaginar la vida en un sitio asi.

Zajmowanie sie ogrodami, sadzeniem, pieleniem, pracami polowymi, hodowlą zwierząt, wyrobem serów, pieczeniem chleba, kopiowaniem ikon, no i tkactwem. Jest i ciekawe niewielkie muzeum.
Wchodzimy do warsztatów tkackich, mniszki zyskały sławę swoimi pracami , same przędą, same barwią naturalnymi sposobami, aż trudno uwierzyć, że tyle kolorów, tyle odcieni tego samego koloru można uzyskać bez chemii.
Jak dotąd we wnętrzach klasztornych był zakaz fotografowania, a tutaj nagle można, szybciutko pstrykam, zanim zakaz znowu zacznie działać.

Ocuparse de los jardines, trabajos de siembras, desmalezado, de quehaceres del campo, cria de animales, producción de pan y quesos , copiado de los cuadros religiosos y tejer gobelinos, alfombras...las monjas se hicieron famosas por sus trabajos. Sus tejidos estan hechos de lana producida en el lugar, se tiñen de colores en forma natural, impresiona, que tantas tonalidades se puede obtener sin química.
Además existe en el sitio un interesante museo.
En todo la trayectoria por los sitios religiosos de Rumania no fue posible fotografiar sus interiores , en el taller de tejidos tampoco, pero de repente una monja nos permitió uso de las cámaras, asi que rapidito hice algunas tomas.

Wychodzę , jeszcze raz spojrzenie na kwietne cuda.
Salgo de taller, último vistazo al jardin lleno de flores.

Poza głównymi zabudowaniami rozpościera się malownicza wieś... zaglądam w obejścia, w podwórka, w uliczki, mieszkają sobie mniszki całkiem miło.
Y voy a pasear por los alrededores, las monjas viven en la vecindad. disfruto de la sencillez de ambiente. de las viviendas, callecitas...todo muy acogedor.

i pracują. Taczka pełna ściętej trawy, pewnie dla zwierząt.
y hacen sus trabajos...carretilla llena de pasto para los animales,

Kapliczka? zaglądam do środka.
La capillita? entro al interior.

Można fotografować, bo to nie kapliczka a studnia skąd czerpie się wodę...
Tomo fotos, porque esto no es capilla sino un pozo de agua.

Ogrodzenie, jaka skomplikowana konstrukcja!
Que curioso este cercado!

Ładnie jest położona Agapia, w dolinie górskiej...zaciszne, oddalone od zgiełku miejsce, przynajmniej na takie wygląda.

Lindo el sitio ! el valle entre las montañas...paz , lejos de agite de las ciudades.

Rozanielona, znowu w autokarze patrzę na sielską Rumunię.
Embelesada me monto al autobus i sigo tomando las fotos

migają cerkwie
siguen pasando las iglesias...

bardzo mi sie podoba to zdjęcie...widać, że w ruchu!!
Esta foto es mi preferida...captó muy bien el movimiento

Wjeżdżamy w wawóz Bicaz, dnem wąwozu płyńie rzeka, która nadała miejscu nazwę. Ma 8 km długości i ściany pionowe o wysokości okolo 300 m, bardzo atrakcyjne dla amatorów wspinaczek. Wąska droga , przemknęliśmy bez zatrzymywania się, autobus z trudem mogłby przystanać w takich warunkach. Wąwoz robi wrażenie , jest bardzo malowniczy.

Nos adentramos a La Graganta del rio Bicaz, un cañón de largo de 8 km con paredes verticales de altura de 300 m , sumamente atractivo y como es de esperar es un lugar muy frecuentado por los que les gusta escalar las piedras verticales.
La carretera es angosta con muchas curvas, dificilmente nuestro autobus pudiera parase en estas condiciones, asi que seguimos .

Zatrzymaliśmy się dopiero przy Jeziorze Czerwonym, który tego dnia czerwonym nie był na pewno. Powstało w 1838 roku kiedy w wyniku trzęsienia ziemi część stoku górskiego osunęła się tworząc naturalną tamę.
Paramos en otra atracción de la zona, el Lago Rojo, que este dia definitivamente no fue rojo. Se formó en el año 1838 , el terremoto que azotó la zona provocó el desprendimiento de una parte de la montaña formando una represa natural .